Belvedere Vienna bezoekersgids — alles wat u moet weten vóór uw bezoek

In één oogopslag

Wat het is

Twee barokke paleizen (Upper en Lower Belvedere) plus de modernistische annex Belvedere 21, beheerd als de Österreichische Galerie Belvedere — het nationale kunstmuseum van Oostenrijk.

Adres — Upper Belvedere

Prinz-Eugen-Straße 27, 1030 Wenen, Oostenrijk

Adres — Lower Belvedere

Rennweg 6, 1030 Wenen, Oostenrijk (10 minuten lopen door de tuinen vanaf Upper)

Adres — Belvedere 21

Arsenalstraße 1, 1030 Wenen, Oostenrijk

Openingstijden Upper Belvedere

Maandag tot en met zondag, 09:00–18:00

Openingstijden Lower Belvedere

Maandag tot zondag, 10:00–18:00

Belvedere 21 openingstijden

Dinsdag tot zondag, 11:00–18:00; donderdags verlengde openingstijden tot 21:00; maandags gesloten

Beheerder

Österreichische Galerie Belvedere (staatseigendom)

UNESCO

Onderdeel van het Historisch Centrum van Wenen, ingeschreven in 2001

Gebouwd

Unteres Belvedere 1712–1716; Oberes Belvedere 1717–1723; architect Johann Lukas von Hildebrandt

Gemiddelde bezoekduur

1,5–2 uur voor het Upper Belvedere; tel er 1–1,5 uur bij op voor het Lower; de tussenliggende tuinen zijn gratis toegankelijk

Wat u vooraf dient te reserveren

Een tijdslot voor het Upper Belvedere in het hoogseizoen — de zaal met De Kus vormt het knelpunt

Wat is Schloss Belvedere?

Schloss Belvedere is een barok paleiscomplex in het derde district van Wenen, gebouwd tussen 1712 en 1723 als zomerresidentie van Prins Eugenius van Savoye. Architect Johann Lukas von Hildebrandt ontwierp twee paleizen — het Lower Belvedere, voltooid rond 1716 als woonvertrekken van Prins Eugenius, en het Upper Belvedere, opgeleverd in 1723 voor staatsrecepties en entertainment. Ertussen ligt een formele tuin in Franse stijl, aangelegd door Dominique Girard, met gelaagde fonteinen, cascades, barokke beeldhouwkunst en smeedijzeren hekken. Na de dood van de kinderloze Eugenius in 1736 erfde zijn nicht het landgoed en verkocht het later door; keizerin Maria Theresia kocht het in november 1752 voor de Habsburgse kroon, en vanaf 1781 was de keizerlijke schilderijengalerij hier voor het publiek toegankelijk — waarmee het Belvedere tot een van 's werelds eerste openbare musea behoorde. Het complex maakt deel uit van het Historisch Centrum van Wenen, in 2001 door UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Waarom bevindt De Kus van Klimt zich in het Belvedere?

Gustav Klimts De Kus behoort sinds 1908 tot de Belvedere-collectie, het jaar waarin de Oostenrijkse staat het schilderij rechtstreeks van de ezel kocht — het werk was nog onvoltooid toen het die zomer tijdens de Kunstschau Vienna-tentoonstelling werd verworven. Het meet 180 bij 180 centimeter, olieverf met bladgoud, zilver en platina op doek, en behoort tot Klimts zogeheten Gouden Periode. De gouden ondergrond was geïnspireerd op Byzantijnse mozaïeken die hij in 1903 had gezien in de Basiliek San Vitale in Ravenna. Vandaag vormt De Kus het middelpunt van 's werelds grootste Klimt-collectie — in totaal 24 schilderijen, waaronder Judith I (1901), het portret van Sonja Knips (1898) en werken uit elke fase van zijn carrière. Het Beethoven Fries, vaak verward met de bezittingen van het Belvedere, bevindt zich niet hier — het is permanent geïnstalleerd in het Secession Building, op 15 minuten lopen over het Karlsplatz.

Wat is het verschil tussen Upper, Lower en Belvedere 21?

De drie Belvedere-locaties tonen verschillende collecties in verschillende omgevingen. Het Upper Belvedere herbergt de permanente collectie — Klimts De Kus en de overige zalen uit de gouden periode, de Schiele-werken, de Marmeren Zaal en circa 800 jaar Oostenrijkse kunst van de middeleeuwen tot de 20e eeuw. Dit is het gebouw dat de wachtrijen trekt. Het Lower Belvedere is het daadwerkelijke woonpaleis van Prins Eugenius — de staatsvertrekken, zijn privéappartementen, de verguld Grottenzaal en de Marmeren Galerij — en wordt vrijwel volledig gebruikt voor wisselende speciale tentoonstellingen, vaak drie of vier per jaar over één kunstenaar of thema. Belvedere 21, in een glazen en stalen paviljoen uit de jaren vijftig tien minuten zuidelijker, toont Oostenrijkse kunst na 1945 en hedendaagse kunst en is op maandag gesloten. Eerste bezoekers doen meestal alleen het Upper; de 2-in-1-combi voegt het Lower toe en is de juiste keuze als een lopende tentoonstelling aanspreekt.

Hoe werkt de ticketing bij het Belvedere?

Belvedere hanteert gedifferentieerde tarieven voor losse locaties en combinatietickets, met kortingen voor 65-plussers, studenten onder de 26 jaar, houders van de Vienna City Card en houders van een gehandicaptenkaart. Kinderen en jongeren tot 19 jaar hebben gratis toegang tot alle locaties, met of zonder begeleiding. De twee combinatietickets zijn de 2-in-1, die toegang biedt tot het Upper en Lower Belvedere, en de 3-in-1, die daarnaast het modernistische Belvedere 21 omvat; beide combinatietickets zijn meerdere dagen geldig, zodat u uw bezoek desgewenst kunt splitsen over een ochtend en een middag. De tickets zijn op tijdslot: u reserveert een aankomsttijdvak van 30 minuten voor het Upper Belvedere, en eenmaal binnen kunt u zo lang blijven als u wilt. De prijzen op deze website voor conciërge-boekingen zijn inclusief servicekosten zoals vermeld op de ticketkaarten op de homepage: de prijs die u ziet is wat u betaalt, in uw eigen valuta, zonder verborgen boekingskosten bij het afrekenen. Voor directe boeking kunt u terecht op de officiële website belvedere.at.

Wat is de beste tijd om Belvedere te bezoeken?

Boek het eerste tijdslot van de dag — 09:00 uur — op een doordeweekse dag voor het rustigste bezoek, met name voor De Kus. De Kus heeft een eigen zaal en die zaal vormt het natuurlijke knelpunt van het Upper Belvedere; tegen het middaguur zijn er geregeld 30 of meer bezoekers tegelijk, en in juli en augustus kan de wachttijd bij de kassa oplopen tot 45 à 60 minuten. Het eerste uur na opening is het enige moment waarop u betrouwbaar de ruimte krijgt om het schilderij op ware schaal te ervaren. Vrijdagavonden in het Lower Belvedere (geopend tot 21:00 uur op geselecteerde koopavonden — bevestig dit op de website van de exploitant) bieden eveneens een rustig alternatief. Voorjaar (april–mei) en vroege herfst (september–begin oktober) zorgen voor het mooiste weer in de tuinen tussen beide paleizen, die vrij toegankelijk zijn.

Hoe kom ik vanuit het centrum van Wenen bij Schloss Belvedere?

Vanuit het centrum van Wenen is de snelste route naar het Upper Belvedere per tram of te voet vanaf Wien Hauptbahnhof. Volgens de exploitant stopt tram D direct voor de deur bij halte Schloss Belvedere; tram 18 en O stoppen bij Quartier Belvedere, het S-Bahn- en regiotreinstation dat achter het paleis ligt en ongeveer vijf minuten lopen is via de achteringang. Vanaf Hauptbahnhof neemt u de U1 metro één halte naar Südtiroler Platz / Hauptbahnhof en loopt u vervolgens circa 15 minuten noordoostelijk naar de hoofdingang aan de Prinz-Eugen-Straße. Vanuit het historische centrum rond Stephansplatz of Karlsplatz rekent u 25–35 minuten per tram met één overstap, of ongeveer 25 minuten te voet via Schwarzenbergplatz. Het Lower Belvedere aan de Rennweg heeft een eigen afzonderlijke ingang — circa tien minuten bergafwaarts door de tuinen vanaf het Upper — en tram 71 stopt direct ervoor bij halte Unteres Belvedere. Belvedere 21 ligt nog eens tien minuten zuidelijker per tram D.

Waar moet ik prioriteit aan geven in Belvedere?

Begin met de Klimt-zalen op de eerste verdieping van het Upper Belvedere en neem voor De Kus op zijn minst tien ongehaaste minuten — het bladgoud leest op één meter afstand volstrekt anders dan op vier meter. Op dezelfde verdieping vindt u Judith I (1901), Sonja Knips (1898), en een sterke Egon Schiele-zaal met Familie en De dood en het meisje. Loop door de Marmeren Zaal op de bovenste verdieping voor het plafondschildering en het panoramische uitzicht door de formele tuin naar de toren van de Stefansdom, die zich aftekent boven de oude stad — dit uitzicht is op zichzelf een van de bepalende gezichten van Wenen. Reserveer tijd op de begane grond voor de middeleeuwse en barokke zalen, waaronder Maulbertsch en de karakterkoppen van Messerschmidt. Als er een tentoonstelling is in het Lower Belvedere, plan deze dan voor een tweede tijdslot in plaats van deze gehaast mee te nemen.

Is Belvedere toegankelijk voor bezoekers met mobiliteitsbeperkingen?

Ja — het Belvedere is grotendeels toegankelijk op alle drie de locaties, hoewel bepaalde details het waard zijn om op de dag van uw bezoek te bevestigen. De exploitant geeft aan dat rolstoelen gratis beschikbaar zijn op alle locaties, dat begeleiders van houders van een gehandicaptenkaart gratis toegang hebben wanneer dit op de kaart staat vermeld, en dat op elke locatie gratis kluisjes worden verstrekt zodat mobiliteitshulpmiddelen niet hoeven te concurreren met bagageopslag. Liften bedienen de bovenverdiepingen van zowel het Upper als Lower Belvedere, inclusief de verdieping waar De Kus zich bevindt. De formele tuinen tussen de twee paleizen zijn met grind bedekt en hebben op sommige plaatsen trappen — voor traploos vervoer neemt u tram 71 tussen de haltes Schloss Belvedere en Unteres Belvedere in plaats van door de centrale as van de tuinen te lopen. Belvedere 21 is grotendeels gelijkvloers en volledig traploos. Voor specifieke vragen per zaal documenteren de toegankelijkheidsverklaring en inclusiemuseumpagina's van de exploitant elke locatie, en de bezoekersdienst is Engelstalig bemand.

Mag ik fotograferen in Belvedere?

Ja, met beperkingen. Volgens de officiële huisregels is fotograferen en filmen in het museum toegestaan voor privé, niet-commerciële doeleinden, maar flitslicht, statieven en selfiesticks zijn niet toegestaan op alle drie de Belvedere-locaties. Specifieke zalen of individuele objecten kunnen zijn gemarkeerd met een verbodssymbool — controleer de bewegwijzering bij elke deuropening, met name in tijdelijke tentoonstellingen in het Lower Belvedere, waar bruikleenrestricties op hedendaagse werken vaak van toepassing zijn. Mobiele telefoons zijn toegestaan voor foto's en notities, maar volgens de huisregels mogen er geen telefoongesprekken plaatsvinden en is luid praten in de zalen niet gewenst. Commerciële of academische fotografie, inclusief werk dat bestemd is voor publicatie, vereist vooraf schriftelijke toestemming van de communicatieafdeling van het Belvedere. Het plafond van de Marmorzaal en het tuinterras met uitzicht over de formele as naar de torenspits van de Stephansdom zijn de twee interieurfoto's die de meeste bezoekers meenemen — beide komen op een doorsnee dag perfect tot hun recht zonder flitslicht, gezien de lichtomstandigheden.

Wat kan ik verder nog doen in de buurt van het Belvedere op dezelfde dag?

Het Belvedere ligt in het derde district van Wenen en combineert uitstekend met diverse nabijgelegen bezienswaardigheden voor een halve of hele dag. Karlsplatz, op een kwartier lopen of één tramhalte, brengt u bij Otto Wagners Stadtbahn Pavilions, de Karlskirche en het Secession Building — waar Klimts Beethoven Frieze (1902) permanent in het souterrain is geïnstalleerd en een directe aanvulling vormt op Der Kuss. Het MuseumsQuartier en het Kunsthistorisches Museum (Oude Meesters: Bruegel, Vermeer, Velázquez) liggen nog eens tien minuten noordelijker en vormen een natuurlijke combinatie voor een hele dag wanneer u het Belvedere 's ochtends bezoekt. De Albertina, aan de andere zijde van de Hofburg, herbergt de belangrijkste collectie grafische kunsten van de stad en is een zinvol alternatief voor bezoekers die meer geïnteresseerd zijn in prenten van Dürer en werken van Monet dan in Oostenrijkse schilderkunst uit de gouden periode. Schloss Schönbrunn met tuinen, de andere grote Habsburgse residentie van Wenen, ligt aan de andere kant van de stad en verdient een eigen halve dag.

Wie heeft het Belvedere gebouwd en waarom?

Prins Eugenius van Savoye (1663–1736) gaf opdracht voor het Belvedere als zijn privé zomerresidentie en als publieke verklaring van zijn positie binnen het Habsburgse hof. Als veldmaarschalk had hij de Ottomanen verslagen bij Zenta in 1697, Belgrado ingenomen in 1717, en was hij de rijkste niet-koninklijke persoon in het keizerrijk geworden — rijkdom die hij ervoor koos te tonen in kunst, tuinen en architectuur in plaats van landerijen. Johann Lukas von Hildebrandt, Eugenius' favoriete architect, begon rond 1712 met het Lower Belvedere als werkpaleis en vervolgde van 1717 tot 1723 met het Upper Belvedere als Lustschloss voor recepties en om de helling te bekronen. Eugenius overleed in 1736 zonder directe erfgenaam; het landgoed ging over op zijn nicht Victoria, die het in november 1752 verkocht aan keizerin Maria Theresia. Vanaf 1781 opende de keizerlijke schilderijengalerij in het Upper Belvedere — een van de eerste openbare kunstmusea in heel Europa — en het gebouw functioneert sindsdien vrijwel ononderbroken als museum.

Hoe zijn de Klimt-zalen ingedeeld in het Upper Belvedere?

De Klimt-galerijen vormen een aaneensluitende suite op de eerste verdieping van het Upper Belvedere, direct grenzend aan de Marmerzaal aan de zuidzijde van het gebouw. The Kiss heeft een eigen ruimte gekregen — in oudere gidsen aangeduid als het Goldenes Zimmer, ofwel de Gouden Zaal — met het schilderij geïnstalleerd aan de achterwand recht tegenover de ingang, belicht door warme laagverblindende lampen die het bladgoud, zilver en platina activeren zonder het oppervlak vlak te maken. De ruimte is bewust klein gehouden, en dat is ook waar de drukte ontstaat: al bij dertig bezoekers is hij gevuld, en het 180 bij 180 centimeter metende vierkant van het schilderij komt alleen goed tot zijn recht wanneer u twee à drie meter afstand kunt bewaren. De aangrenzende zalen herbergen de overige Klimt-werken: Judith I (1901), het portret van Sonja Knips (1898), Fritza Riedler (1906), de landschappen van het Attersee en de latere werken na de Gouden Periode. De volgorde is globaal chronologisch, zodat een wandeling door de suite Klimts ontwikkeling schetst: van de symbolistische beginjaren via de Weense Secession naar de Gouden Periode en vervolgens naar de losser geschilderde, meer picturale late stijl.

Is de vrouw in The Kiss Adele Bloch-Bauer?

De identiteit van de vrouwelijke figuur in The Kiss is een van de langstlopende debatten in de Klimt-wetenschap, en het eerlijke antwoord is dat geen enkel documentair bewijs hierover uitsluitsel geeft. De twee kandidaten die het vaakst worden genoemd zijn Adele Bloch-Bauer — de Weense societyhostess die Klimt tweemaal in formele portretten vereeuwigde, waarvan het eerste het beroemde Woman in Gold is dat nu in de Neue Galerie in New York hangt — en Emilie Flöge, Klimts levenslange gezellin, samenwerkingspartner als ontwerpster van mode en de vrouw naar wie hij op zijn sterfbed in 1918 vroeg. Sommige kunsthistorici interpreteren de houding, haarkleur en gelaatstrekken van de vrouw als dichter bij Flöge; anderen merken op dat het goud-en-oog-motief op het gewaad van de man het portret Adele I weerspiegelt en leiden daaruit een verband af. Een derde stroming beschouwt de figuur als opzettelijk niet-specifiek — een geïdealiseerde bruid in een allegorie van vereniging eerder dan een herkenbaar Weens individu. Het Belvedere zelf neemt geen officieel standpunt in. Bezoekers die beide kandidaten willen zien kunnen door dezelfde Klimt-zalen naar de portretten van Sonja Knips en Fritza Riedler lopen en zelf de gelijkenis beoordelen.

Wat is er gebeurd met de Klimt-schilderijen die in 1945 verloren gingen?

In mei 1945, in de slotdagen van de Tweede Wereldoorlog, verbrandden veertien Klimt-schilderijen in Schloss Immendorf, een klein kasteel in Neder-Oostenrijk waar de werken ter bescherming waren ondergebracht. Onder de verloren schilderijen bevonden zich Klimts drie zogenoemde Faculteitsschilderijen — Philosophy, Medicine en Jurisprudence — in opdracht gegeven door de Universiteit van Wenen in 1894 en bij de eerste tentoonstelling als immoreel verworpen, vervolgens door Klimt teruggekocht en privé behouden; het panoramische Schubert at the Piano, dat alleen in een zwart-witfoto bewaard is gebleven; en verschillende portretten, landschappen en allegorische composities. De oorzaak van de brand is nooit volledig vastgesteld. De meest geaccepteerde verklaring is dat zich terugtrekkende troepen het kasteel in brand staken om te voorkomen dat het in Sovjet-handen zou vallen. Wat de oorzaak ook was, het gevolg is dat het oeuvre van Klimt in ongeveer tweederde van zijn volledige rijpe omvang bewaard is gebleven. De vierentwintig schilderijen van het Belvedere, waaronder The Kiss, waren tijdens de oorlog elders opgeslagen en bevonden zich niet in Immendorf — mede daarom wordt de Klimt-collectie van het Belvedere beschouwd als nationaal erfgoed en niet louter als een museumbezit.

Wie was prins Eugenius van Savoye, de opdrachtgever achter het Belvedere?

Prins Eugenius van Savoye (1663–1736) werd in Parijs geboren in een jongere tak van het Italiaanse Huis van Savoye. Nadat hij door Lodewijk XIV werd geweigerd voor een commissie — naar verluidt omdat de jonge Eugenius te klein en onopvallend werd bevonden — verliet hij Frankrijk in 1683 en bood in plaats daarvan zijn diensten aan aan de Habsburgse keizer Leopold I in Wenen. Binnen enkele maanden vocht hij bij het Beleg van Wenen tegen de Ottomanen. In de daaropvolgende halve eeuw werd hij de meest succesvolle veldheer die het Habsburgse Rijk ooit heeft voortgebracht: hij versloeg de Ottomanen beslissend bij Zenta in 1697, veroverde Belgrado in 1717, streed samen met de hertog van Marlborough bij Blenheim in 1704, en eindigde zijn carrière als voorzitter van de keizerlijke Hofkriegsrat. Hij trouwde nooit, had geen erkende kinderen, en investeerde zijn enorme rijkdom in boeken, schilderijen, tuinen en architectuur. Zijn bibliotheek — ongeveer 15.000 banden, nu de kern van de Prunksaal van de Oostenrijkse Nationale Bibliotheek — en zijn Belvedere zijn de twee nog bestaande monumenten van dat programma. Wenen herdenkt hem met een ruiterstandbeeld op de Heldenplatz en in de naam van de straat die langs de zuidgevel van het Oberes Belvedere loopt: Prinz-Eugen-Straße.

Wat maakt het Oberes en Unteres Belvedere verschillend als gebouwen?

Johann Lukas von Hildebrandt (1668–1745) ontwierp beide paleizen, maar het is geen identiek paar — ze zijn bewust afgestemd op twee verschillende functies. Het Unteres Belvedere, gebouwd tussen 1712 en 1716 op vlakke grond aan de voet van de helling, is een residentieel paleis van één verdieping met een lange horizontale gevel, een centrale Marmerzaal, en intieme staatsappartementen daaromheen. Het is een bewoond huis — een plek waar prins Eugenius daadwerkelijk woonde tijdens de warme maanden. Het Oberes Belvedere, gebouwd tussen 1717 en 1723, is het tegenovergestelde: een hoog ceremonieel paleis van drie verdiepingen dat de heuvel bekroont, met een met koper bedekte silhouet van koepels en hoekpaviljoens dat vanaf de stad eronder als een kleine barokke skyline afsteekt. Het centrale gedeelte is vrijwel geheel aan één enkele imposante ruimte gewijd — de Marmerzaal — die twee verdiepingen beslaat, aan de ene kant uitkomt op het terras en aan de andere kant op de trap, en ontworpen was voor staatsrecepties in plaats van dagelijks leven. De twee gebouwen staan tegenover elkaar over de tuinen als een vraag en antwoord in steen: het ene Hildebrandts intieme barok, het andere zijn ceremoniële barok, beide voltooid binnen een decennium.

Voorbij The Kiss — de Marmerzaal, de Sala Terrena en de Orangerie

Loop door het Oberes Belvedere wanneer u de Klimt-zalen heeft gezien en drie architectonische ruimten lonen de moeite. De Marmerzaal, op de eerste verdieping in het centrum van het gebouw, is de ruimte waar elk staatsbezoek aan Wenen ooit doorheen ging — en de ruimte waarin in mei 1955 het Oostenrijks Staatsverdrag werd ondertekend, waarmee de Oostenrijkse soevereiniteit na de naoorlogse geallieerde bezetting formeel werd hersteld. Het plafondfresco, van Carlo Innocenzo Carlone, toont een allegorie van de roem van prins Eugenius, en het terras direct erbuiten biedt het meest gefotografeerde uitzicht van het museum: langs de formele tuinas met de toren van de Stephansdom omlijst aan de horizon. De Sala Terrena, de entreehal op de begane grond, wordt gedragen door vier atlant-figuren gebeeldhouwd door Lorenzo Mattielli die moesten worden toegevoegd nadat het oorspronkelijke plafond in 1732 dreigde in te storten. De Orangerie bij het Unteres Belvedere, ooit de winterkas voor de citruscollectie van prins Eugenius, is nu een tentoonstellingsruimte verbonden aan het wisselende tentoonstellingsprogramma van het Unteres Belvedere en is het waard om te bezoeken wanneer een actuele tentoonstelling u interesseert.

Wat is het beste moment om de Schiele-zalen te bezoeken?

Egon Schiele (1890–1918) vormt de tweede grote collectie in het Upper Belvedere. Het museum bezit circa twintig schilderijen van Schiele en een omvangrijke verzameling werken op papier, waaronder Family (1918), Death and the Maiden (1915), Four Trees (1917) en de serie Mother with Two Children. Omdat de werken op papier lichtgevoelig zijn, roteert het Belvedere deze volgens een ongeveer jaarlijkse cyclus, waarbij de meest omvangrijke Schiele-presentaties plaatsvinden tussen oktober en februari, wanneer het licht in de zalen op zijn laagst is en de bezoekersaantallen het kleinst zijn. Als Schiele uw voornaamste reden van komst is, dan is de winter het juiste seizoen; een bezoek tussen oktober en februari laat doorgaans beduidend meer Schiele-tekeningen zien dan een bezoek in juli. De geschilderde werken zijn permanent en het hele jaar te bezichtigen. De Schiele-zalen sluiten direct aan op de Klimt-suite, zodat beide collecties als één rondgang worden gelopen en de meeste bezoekers geen onderscheid maken — maar een blik op de actuele tentoonstellingspagina van de beheerder vóór uw boeking stelt u in staat uw bezoek af te stemmen op een sterke rotatie.

Hoe is de baroktuin tussen de paleizen ontworpen?

De formele tuin tussen het Upper en Lower Belvedere werd vanaf circa 1717 aangelegd door Dominique Girard, een Franse tuinarchitect die was opgeleid onder André Le Nôtre in Versailles. Het is een van de weinige intact gebleven vroeg-achttiende-eeuwse tuinen in Franse stijl in Midden-Europa en werd ontworpen als één processiesequentie in plaats van een verzameling elementen. De centrale as loopt ruwweg van noord naar zuid en daalt af vanaf het zuidterras van het Upper Belvedere via drie terrassen die verbonden zijn door cascades en gelaagde fonteinen, langs sfinxen en barokke beeldhouwkunst, naar het Lower Belvedere onderaan. Elk terras ligt op een andere hoogte en is omzoomd met laag geschoren hagen, zodat de bezoeker die afdaalt het volgende paviljoen geleidelijk ziet verschijnen in plaats van in één keer. Vanaf het Lower Belvedere omhoog gelezen, kadrert dezelfde as het Upper Belvedere als het architectonische hoogtepunt. Zijparterres in het oosten en westen bevatten een Alpine Garden — een negentiende-eeuwse toevoeging en de oudste in zijn soort in Europa — en een Kammergarten, het intieme privétuin van Prins Eugene, beide open in de warmere maanden.

Hoe past Belvedere binnen het UNESCO-werelderfgoed Historic Centre of Vienna?

Belvedere is een van de genoemde monumenten binnen het UNESCO-werelderfgoed Historic Centre of Vienna, ingeschreven in 2001 als site 1033 op de Werelderfgoedlijst. De inschrijving omvat de gehele Innere Stadt — de middeleeuwse en barokke kern binnen de Ringstraße — samen met het Belvedere, de Ringstraße zelf, en een bufferzone die zich uitstrekt in de binnenwijken. UNESCO noemde drie criteria bij de inschrijving van Wenen: het uitzonderlijke architectonische ensemble van barokke, neoklassieke en historistische gebouwen; het muzikale erfgoed vanaf het einde van de achttiende eeuw; en de rol als ontmoetingspunt tussen West- en Centraal-Europese culturele tradities. Belvedere wordt expliciet genoemd omdat het een van de meest complete barokke paleis-en-tuinensembles is die in Midden-Europa bewaard zijn gebleven en omdat de opening in 1781 van de keizerlijke schilderijengalerij fundamenteel is voor de Europese publieke museumtraditie.

Veelgestelde vragen